Een moelijke boodschap

[26] Daarna zei de Heer tegen Mozes en Aäron: [27] ‘Hoe lang zal dit slechte volk nog tegen mij blijven klagen? Ik heb er genoeg van! [28] Vertel de Israëlieten dat ik gezegd heb: ‘Mijn besluit staat vast. Ik zal zeker doen wat jullie gevraagd hebben. Dat beloof ik plechtig! Jullie wilden toch sterven in de woestijn? [29] Dan zal ik jullie laten sterven in de woestijn! Jullie hebben tegen mij geklaagd. Daarom zal iedereen sterven van wie de naam opgeschreven is, iedereen van twintig jaar en ouder. [30] Jullie zullen niet in het land komen dat ik aan jullie beloofd heb. Alleen Kaleb en Jozua zullen in dat land wonen. [31] Jullie zeiden dat jullie kinderen gevangengenomen zouden worden. Maar hen zal ik juist wel naar dat land brengen. Zij zullen weten hoe het land is waar jullie niet naartoe wilden. [32] Maar jullie zullen sterven in deze woestijn. [33] En jullie kinderen zullen veertig jaar lang door de woestijn zwerven. Zo lang duurt het voordat jullie allemaal gestorven zijn. Zo zullen jullie kinderen gestraft worden voor jullie ontrouw. [34] Veertig dagen hebben de mannen in het land Kanaän rondgekeken. Daarom worden jullie veertig jaar gestraft, één jaar voor elke dag. Dan zullen jullie begrijpen hoe woedend ik op jullie ben.’ [35] Dat zal ik, de Heer, doen met dit slechte volk. Mijn besluit staat vast! Ze zullen in de woestijn sterven, omdat ze zich tegen mij verzet hebben.’ [36-37] De mannen die het land Kanaän bekeken hadden, werden doodziek. Ze stierven, dicht bij de heilige tent. Want ze hadden het volk allerlei vreselijke dingen over Kanaän verteld. Door hun verhalen was het volk gaan klagen. [38] Alleen Jozua en Kaleb stierven niet. Zij waren ook in Kanaän geweest, maar zij bleven in leven.

Wat moet dit een verschrikkelijk moeilijke boodschap voor Kaleb en Jozua zijn geweest. Alle mensen van boven de twintig die zij kennen, ook de spionnen met wie zij op pad waren gegaan, zullen sterven. Ze zullen heel wat mensen moeten begraven... Het land wat zij zo graag wilden betreden, is ook voor hen de komende veertig jaar onbereikbaar geworden. Het hele volk, net als zij, zullen nog al die jaren door de woestijn moeten trekken, totdat hun hele generatie is gestorven. Maar ondanks deze enorme tegenslag, blijven Kaleb en Jozua de Heer trouw.

Is er een moment geweest in je leven waarop de moed je in de schoenen zonk? Wat deed je toen?